Duygularım çok karmaşık ya şu an. Açıkça söylemek gerekirse uzun süredri ilk defa ağlayacak gibi oldum ama yine başaramadım. Hislerimle arama koyduğum köprüleri aşamadım. Peki ne oluyordu? Önce 2 ihanetle başladı hepsi, bu ihanetlerin içimde uyandırdığı nefret beni bambaşka biri yapmıştı. Etrafına iyilik dağıtan çocuk gitmiş yerine bambaşka odunun biri gelmişti. Vurdumduymaz, etrafındakileri rahatça üzebilen biri. Birçok kırgınlığın yanı sıra bugün yaptığım bir şey beni bu duruma getirdi. Hayatımdaki en önemli 2 insandan birini üzmüştüm, ağlattım. Alışık olmadığımız bir şeydi bu aslında. Aslında o da beni anlamadı. Zaten zor günler geçiriyordum. Üzerine çok çalışıp kötü geçen bir matematik sınavı geçmiş, etraftaki insanlarla uğraşmak zaten zor... Tüm bunlar sabırsız biri olmamdan mı nedir bilemiyorum. O haklıydı bense ben sabırsız biri değilim demek için illa başka başka konularda SABIRSIZ kelimesini bağırark söyledim. O da üzüldü haliyle sana bundan sonra bir şey demeyeceğim dedi. Sonra odama çekildim ve üzgün olduğum anlarda her zaman yaptığım gibi şiir yazmaya çalışıyordum yine. Yazdım bir şeyler ama güzel olmadı. Sonra onun ağladığını işitince hemen buraya koşma ihtiyacı buldum. Kaçmalıydım, kaçmalıydım en iyi yer burası gibiydi...
Ama ne yazık ki gerçeklerden asla kaçamazdık...
Beni böyle kötü biri yaptığını için çok teşekkürler muhteşem ikili...
0 yorum:
Yorum Gönder